- Nie raz, nie dwa mówiłem, że w Ruchu brakuje mi wychowanków, że jest ich zdecydowanie za mało. Pod koniec sezonu Niebiescy postawili na piłkarzy, którzy wychowywali się w Ruchu, jednak już było za późno, by cokolwiek ugrać - mówi Wojciech Grzyb, który w rozmowie z Łukaszem Karpiakiem, autorem bloga pilkakarpia.pl, opowiedział także o swojej karierze. Zapraszamy do przeczytania wybranych przez nas fragmentów.

Miał pan wrażenie, że już w trakcie sezonu, część piłkarzy Niebieskich przestała wierzyć w utrzymanie?
Wojciech Grzyb: - Patrzyłem na to z boku, nie widziałem zbyt dużej ilości spotkań na żywo. W rundzie wiosennej z perspektywy trybun oglądałem spotkanie z GKS-em Tychy. W telewizji też nie śledziłem meczów. Nie będę ukrywał - trochę obawiałem się, jak ten zespół się prezentuje, jakie osiąga wyniki. Nie byłem wnikliwym obserwatorem, ograniczyłem się do sprawdzenia wyniku i przeczytania, jak dane spotkanie przebiegało. Nie wiem więc, czy tak było, jednak można się domyślać, że trochę w tym prawdy jest. Każda drużyna, która bardzo często przegrywa, nie może o sobie powiedzieć, że jest pełna wiary we własne umiejętności. Porażki podcinają wiarę w siebie, zwycięstwa je budują. Tym bardziej, że aż trzy razy przytrafiły się mecze, gdzie Ruch tracił sześć bramek. Był to bardzo zły sezon dla tych młodych chłopaków, którzy niejednokrotnie byli nieprzygotowani do gry na poziomie pierwszej ligi. Zwłaszcza dla tych chłopców był to trudny i traumatyczny sezon.

Obojętnie czy grał pan w Ruchu Radzionków, Odrze Wodzisław czy w Chorzowie, nie przydarzyła się panu taka seria. W tym sezonie zaważyła kwestia braku "swoich" piłkarzy, którzy oddali by serce za Ruch?
- Tak to bywa w sporcie, nigdy nie wiadomo, jak się wszystko potoczy. Nie raz, nie dwa mówiłem, że w Ruchu brakuje mi wychowanków, że jest ich zdecydowanie za mało. Pod koniec sezonu Niebiescy postawili na piłkarzy, którzy wychowywali się w Ruchu, jednak już było za późno, by cokolwiek ugrać. Zabrakło im ogrania, trochę umiejętności, jednak ciężko zarzucić im brak zaangażowania. Tak się wydarzyło, że Górnik postawił na młodzież i pnie się systematycznie, a nasz zespół zalicza kolejny spadek i przyjdzie nam grać pierwszy raz w historii w trzeciej lidze. Ciężkie chwile nastały nie tylko dla piłkarzy i właścicieli klubu, ale przede wszystkim dla kibiców, którzy jako jedyni chyba trzymają poziom.

(...)

Patrząc na kluby, które się panem interesowały, czyli Górnik, GKS Katowice i Legia, chyba to była próba charakteru. Można było zboczyć z "Niebieskiej ścieżki".
- Nigdy nie ukrywałem, że jestem kibicem Ruchu, miałem nawet z tego nieprzyjemności jako piłkarz Odry Wodzisław. Pamiętajmy jednak, że miałem dwadzieścia trzy lata, gdy odezwała się do mnie Wisła Kraków czy Górnik Zabrze. Nie zastanawiałem się wtedy, czy Górnik jest największym rywalem Ruchu na Górnym Śląsku, tylko w podskokach leciałem tam na testy. Wszystko pewnie skończyłoby się podpisaniem kontraktu, gdyby nie wyjazd trenera Żurka na dłuższy urlop. Do mnie odezwał się w międzyczasie Ruch Radzionków. Chciałem mieć pewność, podpisaną umowę, a od Górnika miałem tylko słowo. Może i dobrze się się stało, że nie trafiłem do Zabrza. Gdy spadałem z Radzionkowem do pierwszej ligi i była opcja GKS-u Katowice, to Odra Wodzisław okazała się bardziej konkretna. O Legii zadecydowałem sam. Kończył mi się kontrakt z Ruchem, działacze też niespecjalnie się spieszyli z przedłużeniem kontraktu. Zrobiło mi się przykro, że jako kapitan czekam na decyzję, od dłuższego czasu trwają negocjacje. Długo myślałem, czy nie odejść, skoro kończyła mi się umowa, a widoku na nowy kontrakt nie było. Jeszcze raz podkreślę - skończyło się tak, jak miało się skończyć. Generalnie, jestem zadowolony z tego, jak potoczyła się ta historia.

(...)

Trener Fornalik był najlepszym trenerem, z jakim pan pracował?
- Trudno mi odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ z trenerem Fornalikiem rozstaliśmy się w chłodnych stosunkach. Na pewno jest jednym z lepszych trenerów, jednak muszę go oceniać również przez pryzmat człowieka. Mieliśmy okazję często rozmawiać, bo byłem kapitanem, później byłem w radzie drużyny. Nie chciałbym tego tematu teraz poruszać, jest za wcześnie. Być może kiedyś wypowiem się szerzej. Jeżeli miałbym go oceniać pod kątem samego trenowania, to na pewno był jednym z lepszych szkoleniowców. Choć pamiętajmy, że nie miałem dużej ilości trenerów w swojej karierze. Nie mam szerokiego porównania.

Zrzekł się pan opaski kapitana na rzecz Grzegorza Barana. Czym była spowodowana ta decyzja?
- Był okres bardzo ciężki w Chorzowie. Nawarstwiały się problemy finansowe, ciągle czekaliśmy na wypłaty, nie były realizowane obietnice. Pomyślałem sobie, że rezygnacja z funkcji kapitana może wywoła jakąś burzę w mediach. To miała być manifestacja niezadowolenia, bo cały czas musiałem walczyć z "górą", przekazywać szatni negatywne informacje. W jakiś sposób wypaliłem się, chciałem żeby ktoś inny przejął tę rolę.

źródło: pilkakarpia.pl