Wojciech Grzyb to kapitan i duchowy przywódca Ruchu Chorzów. Rafał Grzyb z Polonii Bytom to objawienie jesieni, piłkarz porównywany do reprezentanta Polski Rafała Murawskiego. Wiosną Grzybowie najprawdopodobniej zostaną na Śląsku. Jednak wciąż w innych drużynach.

Niewiele brakowało, by piłkarze zostali wrzuceni do jednego, chorzowskiego tygla. Widać ktoś uznał jednak, że "dwa Grzyby" w jednym barszczu, w myśl przysłowia, to byłoby za dużo. I Rafał Grzyb na Cichą nie trafi. Zresztą Ruch już nic nie może zrobić. Polonia, 30 grudnia 2007 roku, zawiadomiła Wierną Małogoszcz, że korzysta z prawa pierwokupu wypożyczonego dotąd zawodnika. - Szkoda, bo Rafał przydałby się na Cichej - mówi Wojciech.

- Z drugiej strony cieszę się, że jest ktoś taki, jak on. Długo już nie pogram, ale może odejdę ze świadomością, że jest facet, który będzie sławił nazwisko: Grzyb. Gdyby nie Rafał to zostałby tylko Wojciech Grzyb, siatkarz - dodaje pomocnik Ruchu.

Wojciech chwali Rafała, choć temu wciąż wiele brakuje, by nazwać go ligową gwiazdą. - Ale rokuje nadzieje, bo ma tytuł inżyniera - mówi Wojciech, który z kolei skończył Akademię Ekonomiczną w Katowicach i zdobył tytuł magistra. Dlaczego to takie istotne? - Ludzie, którzy skończyli studia są bardziej poukładani - przekonuje chorzowski Grzyb. Na razie jednak Rafał, pod względem umiejętności piłkarskich, odstaje od Wojciecha. To może się szybko zmienić, bo już jesienią panowie grali, prawie na równym poziomie. Dopiero na finiszu Grzyb z Ruchu okazał się skuteczniejszy.

źródło: Przegląd Sportowy / WP.pl