23 czerwca to dzień, w którym warto przypomnieć najlepszego piłkarza w historii Ruchu - Ernesta Wilimowskiego. Popularny "Ezi" przyszedł na świat 99 lat temu.

Ernest Wilimowski urodził się 23 czerwca 1916 w Katowicach. Grał na pozycji lewego łącznika. Z barwach Ruchu zdobył 4-krotnie mistrzostwo Polski w latach 1934, 1935, 1936, 1938. Zdobył w niebieskich barwach 112 bramek w 86 meczach ligowych. Był lewonożny i leworęczny. Kochała go piłka różnej wielkości, kochał go również krążek. Uwielbiała go śląska publiczność. Poznajcie krótkie historie o "Ezim".

Gimnazjalista
Ernest Wilimowski znał trzy języki: niemiecki, śląski oraz polski. Ukończył elitarne i jedne z najlepszych przedwojennych katowickich gimnazjów im. Mickiewicza.

Piłkarz ręczny
7 października 1934 roku drużyna Pogoni Katowice piłkarzy ręcznych drużyn 11-osobowych w rozgrywkach grupowych zdobyła tytuł wicemistrza Śląska, zakwalifikowała się do turnieju o tytuł mistrza Polski i zdobyła w nim mistrzostwo. W meczach ligowych na lewej stronie grał 18-letni Ernest Wilimowski. Do składu na turniej o tytuł MP się nie załapał, ale w rozgrywkach Śląska grał systematycznie. Zdobył tytuł wicemistrza Śląska jako piłkarz ręczny.



Hokeista
25 stycznia 1937 roku drużyna Pogoni Katowice doskonale radziła sobie w rozgrywkach o Mistrzostwo Śląska i w decydującym meczu wygrała 5:0 z K.H. Siemianowice. Wspaniały tytuł mistrza wśród drużyn Śląskich i zakwalifikowanie się do rozgrywek o tytuł mistrza Polski. Mimo wygrania u siebie pierwszego meczu z Czarnymi Lwów drużyna Pogoni odpadła i nie zakwalifikowała się do turnieju finałowego o tytuł mistrzowski rozgrywanego w Krynicy. Podstawowym graczem tej drużyny był 21-letni Ernest Wilimowski. Zdobył tytuł mistrza Śląska jako hokeista. Przed kontuzją, której doznał na boisku piłkarskim w 1935 roku był jednym z najlepszych napastników hokejowej drużyny Pogoni, grywał również w reprezentacji Śląska w hokeju na lodzie.

Tenisista stołowy
"Ezi" grał też w ping-ponga i w tym celu jeździł do Będzina. W klubie Gwiazda-Stern grał na pieniądze, a każdy chciał się zmierzyć ze słynnym Wilimowskim. Za zwycięstwo kasował 10 zł, wtedy za te pieniądze można było kupić 40 porcji gorącej kiełbasy z bułką. Gdy pojawiał się w hali, jego mecze oglądało 150 osób.

1175
Niemiecki autor jego biografii obliczył, że Ernest zdobył w całej swojej karierze 1175 bramek. Trudno ocenić tę liczbę, ale pamiętajcie, że piłkarze w przedwojennym okresie potrafili rozegrać 5-6 meczy w ciągu dwóch tygodni, oni po prostu cały czas grali. Mecze towarzyskie, reprezentacja kraju, ligi i Śląska czy mecze ligowe. Nasze pobieżne obliczenia dały około 60 spotkań rocznie. Bramki dla 1.FC Katowice, gdzie rozpoczął swoją karierę strzelał już w wieku 16 lat, karierę zakończył w 1959 roku w Kehler FV w wieku 42 lat. Patrząc na jego średnią uzyskanych bramek, ta liczba może być równa prawdzie.



Schlitzohr
Schlitzohr - nacięte ucho/kawalarz. "Ezi" lubił żartować, miał dar szybkiego nawiązywania kontaktów (szczególnie z kobietami). Jedną z takich historii opowiedział Fritz Walter (legenda 1.FC Kaiserslautern): Zdarzyło się, że sławny obrońca Paul Jones (legenda Fortuny Dusseldorf - przyp. red.) przyjechał na zgrupowanie w mundurze marynarza, żartowniś Ernest, kiedy była tylko okazja, wepchnął go do basenu. Nagle konsternacja: Jones nie umiał pływać i zaczął wzywać pomocy (...).

Postać kontrowersyjna? Nie
Poza Górnym Śląskiem Ernest jest postacią kontrowersyjną, ale tak mówią i piszą tylko Ci, którzy nie znają historii. Jego historia – to historia większości ślązaków żyjących wtedy na Śląsku. Dla nas jest jedyny, ale też jest jednym z wielu nas. Ernest "Ezi" Wilimowski zmarł 30 sierpnia 1997 w Karlsruhe w Niemczech.

źródło: Niebiescy.pl,
Karl-Heinz Haarke, Georg Kachel, "Fußball - Sport ohne Grenzen. Die Lebensgeschichte des Fußball-Altnationalspielers Ernst Wilimowski", Laumann-Verlag (Dülmen), 1996,
Dawid Smolorz (wstęp), Paweł Czado, Joachim Waloszek “Górnoślązacy w polskiej i niemieckiej reprezentacji narodowej w piłce nożnej - wczoraj i dziś. Sport i polityka na Górnym Śląsku”. Wyd. Haus, 2012,
"Siedem groszy" R:1933, 1934, 1935, 1937,
"Polonja" R:1932.