- Owszem, biegam szybko, ale czy jestem najszybszy? Nigdy nie mierzyłem sobie czasu na "setkę", więc nawet nie wiem, jakie miałbym tempo. W szkole często jednak jeździłem na zawody lekkoatletyczne, ale zawsze ciągnęło mnie do piłki - twierdzi najszybszy piłkarz Ekstraklasy, Marcin Zając.

Nieważne czy grał w Widzewie Łódź, Groclinie Dyskobolia czy Lechu Poznań. W każdym tym klubie był czołową postacią. Zawodnicy rywali obawiali się starcia z byłym reprezentantem Polski, bo zawsze im uciekał.

Jamajczyk Usain Bolt jest najszybszym człowiekiem na świecie (rekord świata na 100 i 200 metrów - red.), nikt nie ma wątpliwości, że najszybszym piłkarzem Ekstraklasy jest Marcin Zając.
Marcin Zając: - Właśnie słyszałem w radiu, że Jamajczyk bije rekord świata i zostaje po raz drugi mistrzem olimpijskim. Rzeczywiście to szybki facet. Jeśli chodzi o mnie, to owszem, biegam szybko, ale czy jestem najszybszy? Nigdy nie mierzyłem sobie czasu na setkę, więc nawet nie wiem, jakie miałbym tempo. W szkole często jednak jeździłem na zawody lekkoatletyczne, ale zawsze ciągnęło mnie do piłki.



Twój transfer do Ruchu zaskoczył wszystkich.
- Czy ja wiem... Miałem oferty i to konkretne z różnych klubów, ale ja chciałem stabilizacji. Nie interesował mnie krótki pobyt w jakimś zespole. Powiedziałem sobie: jadę tam, gdzie będą chcieli mnie na dłużej. Ruch zaproponował mi trzyletni kontrakt, mam nadzieję, że go wypełnię.

Po tym, co pokazałeś w spotkaniu z Lechią, chyba nie musisz martwić się o swoją pozycję w Ruchu. Twoja bramka mogłaby zdobić stadiony świata.
- Rzeczywiście bramka była niecodzienna. Minąłem dwóch obrońców i miałem przed sobą tylko bramkarza. Musiałem to strzelić. To był piękny gol.

Czy lepiej czujesz się jako pomocnik czy napastnik?
- Nie robi mi to większej różnicy. Przez prawie całą swoją karierę grałem jako prawy pomocnik i ta pozycja w pełni mi odpowiada. W poprzednim sezonie trener Franciszek Smuda często desygnował mnie do ofensywy i z tego zadania też wywiązywałem się znakomicie.

Podobnie uczynił też Dusan Radolsky. Wystawił cię do ataku i był z tego faktu bardzo zadowolony. Zresztą bramka i asysta potwierdziły, że decyzja była słuszna.
- Tak jak mówiłem, nie robi to dla mnie większej różnicy na jakiej pozycji zagram. Wszystko zależy od trenera i taktyki na dany mecz.

Masz już 33 lata. Zawodnicy w twoim wieku zbliżają się do końca kariery, a czasami zawieszają buty na kołku. Parząc na twoją grę, można powiedzieć, że jesteś w szczytowej formie.
- Rzeczywiście ostatni okres był dla mnie bardzo udany. Staram się grać jak najlepiej i strzelać jak najwięcej goli. Jeżeli zdrowie będzie mi dopisywać, to powinienem jeszcze nie raz ucieszyć kibiców.

To twój pierwszy pobyt na Śląsku?
- Wcześniej przyjeżdżałem tutaj tylko na mecze, więc nie było okazji poznać bliżej ten region.

Był czas na zwiedzanie Chorzowa?
- Nie było kiedy, bo do Chorzowa też jeżdżę tylko na treningi i mecze. Obecnie mieszkam w Katowicach. Dosyć długo szukałem mieszkania, wcześniej mieszkałem w hotelu na Stadionie Śląskim. Obiecuję nadrobić jednak braki i wybiorę się na miasto.

Na koniec zapytam o wątek reprezentacji. Twój licznik zatrzymał się na zaledwie 11 meczach.
- I na tym pozostanie. Nie łudźmy się. Nie jestem już młody, a selekcjoner ma już swoją grupę. Pozostało mi jedynie kibicować reprezentacji i wspominać swoje występy.

źródło: ASInfo