- Z Kazimierzem Górskim czy Deyną trudno było mi się porozumieć, bo wtedy godołem tylko po śląsku. Na dodatek niektórzy z piłkarzy używali warszawskiej gwary. Pytałem: "Co ty, gorolu, godosz?". Nie wiedzieli, o co mi chodzi, podobnie było, jak godołem do Kazika: "Ciepnij ta bala" (rzuć tę piłkę - przyp. red.). On nic nie odpowiadał, tylko patrzył na mnie zaskoczony. Deyna był zawsze cichy, czasami na zgrupowaniach spaliśmy w jednym pokoju, za dużo nie pogadaliśmy - opowiada Bronisław Bula, legendarny piłkarz Ruchu Chorzów, z którym trzykrotnie zdobył mistrzostwo Polski i raz krajowy puchar. W polskiej kadrze wystąpił w 26 spotkaniach.

Prezentujemy fragmenty wywiadu, który ukazał się w "Przeglądzie Sportowym".

W latach 60. trenerzy Ruchu Augustyn Dziwisz i Teodor Wieczorek nie tylko uczyli piłkarzy grać, ale również śpiewać. Pamięta pan te lekcje?
Bronisław Bula: - Chyba czegoś się wtedy nauczyłem, bo czasami spotykamy się w trójkę, ja, Joachim Marx i Eugeniusz Faber (wszyscy mieszkają blisko siebie we Francji - przyp. red.) i jak coś chlapniemy, to śpiewamy w ogródku "Ruchu nasz kochany". Te lekcje śpiewu były przyjemne. Dzisiaj trudno sobie wyobrazić, aby trener brał piłkarzy na bok i uczył ich śpiewania...

(...)

Grał pan zwykle jako pomocnik, a strzelił dla Ruchu aż 110 goli! Imponujący bilans.
- Szkoda, że nie liczono wtedy asyst, bo miałem ich jeszcze więcej niż bramek. Sprawiało mi frajdę, jak po moich podaniach Faber, Herman, Benigier, Lerch czy Gomoluch trafiali do siatki.

Słyszałem, że po Wielkich Derbach Śląska z Górnikiem kibice nosili pana na ramionach, a później zapraszali do piwiarni.
- Doskonale pamiętam mecze z Górnikiem, zwłaszcza spotkanie z kwietnia 1975 roku, kiedy strzeliłem trzy gole i wygraliśmy 3:1. Później poszliśmy z kibicami na coś mocniejszego. Nikt nas wtedy nie pilnował, po dobrym meczu i wygranej mogliśmy się zabawić. Spotkanie było w sobotę lub niedzielę, mieliśmy dwa dni luzu, a później od środy przygotowania do kolejnego meczu. Teraz piłkarze nie mogliby sobie pozwolić na wódkę z kibicami, nie mieliby nawet czasu na to, bo gra się częściej. Poza tym dziś relacje są inne, jest większy dystans między zawodnikami a fanami. W latach 60., 70. było inaczej, mieszkaliśmy obok siebie, spotykaliśmy się na klatce schodowej, w drodze na stadion, w sklepie, knajpie.

Z trenerami nie miał pan jednak łatwo. Michal Vičan był bezwzględny, kazał panu grać nawet w dniu ślubu! Nie był pan zły z tego powodu?
- Nie miałem z nim łatwo, prosto z kościoła musiałem pojechać na stadion, moja świeżo poślubiona żona przebrała się i też przyjechała, razem z całym orszakiem, na Cichą. Wygraliśmy z ROW Rybnik 4:0, gola nie strzeliłem. Po meczu też nie było mowy o hucznej zabawie, bo kilka dni później musiałem jechać na spotkanie do Szczecina. Z powodu Vičana chciałem zresztą odejść z Ruchu. On potrzebował zawodników do biegania, harowania na murawie. Niedawno widziałem jakieś podsumowanie i byłem zaskoczony, że Vičan został uznany za najlepszego trenera w historii klubu. Koncewicz, Wieczorek, Jurek Wyrobek byli lepszymi szkoleniowcami. Odnośnie do mojego odejścia, otrzymałem propozycje z Legii i Górnika. Do stolicy nie miałem zamiaru się przeprowadzić, bo przecież Legia to nie jest nasz, Ślązaków, klub. Górnik oferował mi mieszkanie, lepszą pensję, już prawie wszystko było zaklepane. Miałem jednak rozterki, bo w Ruchu czułem się jak w domu. Odwiedzili mnie też kibice, namawiali do pozostania. Urodziłem się w Chorzowie, wychowałem się tutaj, doszedłem do wniosku, że to nie będzie fair. Zostałem.

Podobno pod koniec lat 60. miał pan jako pierwszy w chorzowskiej drużynie samochód?
- To prawda, kupiłem skodę MB, musiałem się nieźle nagimnastykować, aby ją pozyskać. Długo odkładałem pieniądze, a działacze pomogli mi w kupnie. Bez znajomości nie było na to szans. Początkowo kiedy jechałem samochodem 120 kilometrów na godzinę, przednia klapa się podnosiła. Musiałem pokombinować, dać od wewnątrz ciężarki, aby to się nie powtarzało, bo łatwo było o wypadek. Woziłem tym samochodem piłkarzy Ruchu do ślubu, Jerzego Wyrobka, Piotra Drzewieckiego.

(...)

Czy to pan nazwał Mariana Ostafińskiego "oswojonym gorolem"?
- Zgadza się, Marian na początku nie rozumiał nic po śląsku, ale później się wyrobił. To był świetny stoper, mało kto tak walczył na boisku. Poza tym to łebski facet, powinien być prezesem Ruchu. Serce mnie boli, jak widzę, co dzieje się w moim ukochanym klubie. Tak nisko Niebiescy nigdy jeszcze nie byli. Według mnie brakuje tam byłych piłkarzy, wspomnianego Mariana, Antoniego Piechniczka, Jasia Rudnowa. Kolejna kwestia, co dzieje się z tą chorzowską młodzieżą? Cieszyłem się na przyjazd na stulecie Ruchu, chciałem pogadać na miejscu z ludźmi, dlaczego jest tak źle. Kolejna rzecz to stadion przy Cichej. Widziałem w internecie projekt i nic z tego nie wyszło. Na pewno przyjadę na przesunięty jubileusz. We Francji w pokoju mam swój kącik, na ścianie wiszą trzy plakaty Ruchu, drużyn, z którymi wygrywałem mistrzostwo Polski, koszulka Niebieskich i reprezentacji Polski, a na półce puchary za rozegranie setnego, dwusetnego i trzysetnego meczu w chorzowskiej drużynie. Czasami siadam w pokoiku i wspominam te piękne czasy.

źródło: Przegląd Sportowy